Όταν ένα παιδί αλλάζει
Υπάρχει μια στιγμή που πολλοί γονείς γνωρίζουν καλά. Το παιδί τους αρχίζει να δυσκολεύεται και να δυσκολεύει.
Γίνεται πιο ευερέθιστο. Πιο αντιδραστικό. Πιο άκαμπτο. Οι μέρες αποκτούν περισσότερες συγκρούσεις και λιγότερη χαρά.
Και τότε αρχίζει η αναζήτηση εξηγήσεων.Συνήθως, όμως, ψάχνουμε στο λάθος μέρος.
Αναρωτιόμαστε αν είναι μια φάση. Αν περνάει κάτι συναισθηματικό. Αν το παιδί προσπαθεί να μας διδάξει κάτι. Αν εμείς κάνουμε κάποιο λάθος. Ψάχνουμε ψυχολογικές εξηγήσεις.
Σπάνια αναρωτιόμαστε αν το σώμα του παιδιού δυσκολεύεται.
Μήπως δεν κοιμάται αρκετά;
Μήπως το νευρικό του σύστημα είναι υπερφορτωμένο;
Μήπως υπάρχει φλεγμονή, έλλειψη θρεπτικών συστατικών ή συνεχείς διακυμάνσεις του σακχάρου που επηρεάζουν τη διάθεση και τη συμπεριφορά του;
Η σύγχρονη γονεϊκότητα έχει μια περίεργη τάση να ψάχνει πάντα για “βαθύτερα νοήματα”. Και πολλές φορές χάνει το προφανές.
Το παιδί δεν είναι σύμβολο. Δεν είναι πνευματικό μάθημα. Δεν είναι η προσωπική μας εξέλιξη με πόδια.
Είναι ένας άνθρωπος.
Και όπως κάθε άνθρωπος, διαθέτει σώμα, εγκέφαλο, ορμόνες, έντερο, ανάγκες και όρια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε δυσκολία είναι βιοχημική.
Σημαίνει όμως ότι αξίζει να εξετάζουμε πρώτα τα απλά πράγματα πριν φτάσουμε στα σύνθετα.
Γιατί πολλές φορές η συμπεριφορά δεν είναι το πρόβλημα, είναι το σύμπτωμα.
Όταν θεωρούμε φυσιολογικό να μην απολαμβάνουμε πλέον τη συνύπαρξη με το παιδί μας, σταματάμε να αναρωτιόμαστε γιατί.
Αρχίζουμε να προσαρμοζόμαστε στη δυσκολία. Να τη δικαιολογούμε. Να τη βαφτίζουμε «φάση». Να τη θεωρούμε αναπόφευκτη. Και έτσι χάνουμε την περιέργεια.
Αν κάτι είναι πιο δύσκολο απ’ όσο θα έπρεπε να είναι, ας το δούμε ως πρόσκληση για παρατήρηση. Η συμπεριφορά είναι πληροφορία.
Γιατί όταν σταματάμε να εξηγούμε τα πάντα και αρχίζουμε να παρατηρούμε πραγματικά, συχνά ανακαλύπτουμε ότι πίσω από τη δύσκολη συμπεριφορά δεν κρύβεται ένα δύσκολο παιδί.
Κρύβεται ένα παιδί που χρειάζεται βοήθεια.
